Bunları birer hatıra olarak sakladığımı öğrenenlerin alaycı tebessümlerinden korkmuyorum, utanmıyorum. Senden bana daha büyük hatıralar kalsın isterdim, bakınca birilerinin hatırası olduğu anlaşılabilecek cinsten. Kendimden biriktirdiklerimden değil, senin verdiklerinden olmasını isterdim. Birileri görünce anlayacak diye ödüm kopsun isterdim, yada birileriyle paylaştığımda utancımdan elma gibi kızarmak...

Benim derdim 'sen', dert midir senin derdin 'ben' olmayınca? Değildir diyebilmek isterdim, diyebilmekten ziyade anlayabilmek, kabul ettirebilmek isterdim 'mide'me. Beklemek isterdim, sabırla bekleyebilmek, bu 'çöp'lere "hatıra değiller" diyene dek, senden ve saklamaktan vazgeçene dek...