Sadece sana tutunarak mı aşabileceğimi iddia ediyorsun? Söylesene, beni hayata tutundurmak için mi varsın yoksa daha çok acı çektirmek için mi?

Anlıyorum, geçmişte elde ettiğim birçok şeyi senin varlığına borçluyum. Kazandığım hiçbirşeyi çalışarak kazanmamıştım ve bu senin varlığının vesilesiyle olmuştu. Ama bu sefer sana ihtiyacım yok, çünkü varlığın bana acı vermeye başladı artık. Bi noktadan sonra işe yaramayacaksın ve "ÜMİT" olmaktan çıkıp şeytani bir vesveseye dönüşeceksin artık. Ben ne mi hissediyorum? Evet haklısın, kanımca da böyle sürmeyecek hiçbirşey. Herkes hakettiğini yaşayacak, yaşadıklarını ve yaşattıklarını hatırlayacak, hafızalarına inen o perde kalkacak ve karanlıkları aşıp herşeyi gün gözüyle görecekler, hatırlayacaklar. Haklısın, farklı düşünmüyoruz ama sebep bu değil. Söylediklerinin neticede gerçekleşmesi, o saatten sonra bana birşey kazandırmayacak. İş işten geçmiş olacak, o an benim için bir 'milat' olacak ve geçmişte, aldığım her nefeste dâhi senin varlığına ihtiyaç duymamı sağlayan o 'sebep'lerin ne kadar 'küçük' ve 'basit' olduğunu daha iyi anlayacağım artık. "Asıl perde benim gözüme inmiş" deneyecekmiyim peki o zaman..?

Allah'ım, zihnimi faydasız ve intikam odaklı hedef ve ümitlerden arındır. Düşünce ve emellerimi, senin rızandan yoksun olanlarının her türlüsünden uzak tut. Hiç kuşku yok ki onların neticesi yalnızca üzüntüdür, beni her daim bu bilinçle yaşat!